جشن رهائی پس ازسالها مصرف شیشه

دهمین جلسه از دور دوازدهم کارگاههای آموزشی عمومی کنگره 60 ویژه مسافران و همسفران، شعبه شمس روزهای پنجشنبه مورخ 14 بهمن 1395 به استادی آقای علی ضیائی، نگهبانی آقای مسعود مصطفی و دبیری آقای کمال موسوی با دستور جلسه؛ وادی دوازدهم و تاثیر آن روی من (جشن اولین سال رهایی مسافر مرتضی بهشتی) رأس ساعت 17 آغاز بکار نمود.

خلاصه سخنان استاد :

خداروشکر که فرصتی دیگر نصیبم شد که بعنوان خدمتگزار در این جایگاه خدمت کرده و آموزش بگیرم .

دستور جلسه این هفته ( وادی دوازدهم ) فارغ از تفسیر و تعبیری که می شود از تیتر آن ( در آخر امر، امر اول اجرا می شود ) کرد می توان گفت حاوی مطالب و مفاهیم گسترده و البته و ارزنده ای است که با چندین جلسه پرداختن و شکافتن وادی هم شاید نتوان حق مطلب را ادانمود .

همواره در همه مقاطع زندگی بشر رسیدن به یک محصول با کیفیت در هرزمینه ای مستلزم طی کردن مراحلی است . آغاز هر چیزی یک تفکر است و یک مبداء برای حرکت . رسیدن به هر جایگاهی نیاز به سعی و تلاش دارد االبته در پناه علم و آگاهی است که این تلاش می تواند ما را به هدف نزدیک و نزدیک تر کند و به آن رنگ واقعیت ببخششد . در این مسیر القاء و الهامات منفی و مثبت کار خودرا انجام می دهند . اینجاست که اختیار انسان مطرح می شود که تحت تاثیر این القائات چه عملکردی داشته باشد .

همانطور که در وادی آمده وقتی ما دستوری برای انجام عملی یا مهیا شدن چیزی می دهیم شرایطی لازم است که بتوانیم در آن مورد خاص به سرمنزل مقصود و آنچه ایده ال است برسیم . داشتن این شرایط به تنهایی کارگشا نیستند بلکه در قالب زمان است که می شود به نتیجه مطلوب دست یافت . بعنوان مثال امر اول من درست کردن قرمه سبزی است و آخر امر من می تواند درست شدن یا آماده شدن قرمه سبزی باشد . ورود یک مسافر و تصمیمش برای رسیدن به یک زندگی بدون دغدغه مواد و آرامشی خلل ناپذیر ( امر اول ) است .

برای رسیدن به آخر امر و بهره مندی از چیزهائی که بدنبالشان است می بایست زمان لازم را در نظر بگیرد ، آگاهی و دانائی کسب کند ، روی نقطه تحملهای خودش کار کند و سعی نمایدهمواره در مسیر القائات و الهامات مثبت و سازنده باشد . باید هر لحظه در حال ساختن و ساخته شدن باشد تا بتواند گوهری به نام رهائی رابرای خود و اطرافیانش به ارمغان بیاورد .

گزارش کامل این جشن تولد را اینجـــــــــا بخوانید